De UNCCD COP17 werd in Ulaanbaatar afgesloten met een portefeuille van 1.3 miljard dollar voor landherstel en droogtebestendigheid. De landen slaagden er niet in een wereldwijd kader voor droogtebestrijding overeen te komen, waardoor de kwestie werd doorgeschoven naar COP18.
De zeventiende Conferentie van de Partijen bij het VN-Verdrag ter Bestrijding van Woestijnvorming eindigde op 29 augustus. Van de aangekondigde 1.3 miljard dollar is 644.5 miljoen dollar nieuwe financiering. De rest was al elders toegezegd.
Dat totaalbedrag staat in contrast met een geschat jaarlijks financieringstekort van 278 miljard dollar voor landherstel en droogtebestendigheid, volgens het World Resources Institute . De portefeuille dekt dus ongeveer een half procent van wat er jaarlijks nodig is om dat tekort te dekken, en een groot deel daarvan is nog niet daadwerkelijk besteed.
De gesprekken over de droogte liepen stuk.
Droogte was een van de belangrijkste thema's van de conferentie. Landen bespraken een sterker mondiaal kader, maar kwamen uiteindelijk niet tot een overeenstemming en verwezen de kwestie door naar COP18.
Susan Chomba, directeur van Vital Landscapes bij WRI Africa, zei dat de test in Ulaanbaatar was of landen crises voor konden zijn in plaats van achteraf de schade te moeten herstellen. "Droogte kan lokaal toeslaan, maar de gevolgen voor voedsel, water en economieën kunnen snel de grenzen overschrijden", zei ze. "Een betere voorbereiding en samenwerking zullen essentieel en steeds urgenter zijn."
De context maakte de weglating opvallend. COP17 ging van start terwijl de droogte de watervoorraden deed opdrogen, bosbranden aanwakkerde en gezinnen in verschillende regio's tegelijkertijd met mislukte oogsten achterliet.
Veehouders krijgen erkenning
De conferentie, die plaatsvond tijdens het Internationale Jaar van de Weidegebieden en de Herders, besteedde aantoonbaar aandacht aan de gemeenschappen die afhankelijk zijn van weidegebieden. Chomba noemde de erkenning van herders als beheerders van 's werelds weidegebieden hoog tijd.
Onderzoek wijst uit dat graslanden veel minder snel worden omgezet in landbouwgrond wanneer inheemse volkeren en lokale gemeenschappen over veilige landrechten beschikken. Elk geloofwaardig graslandplan moet daarom die rechten erkennen en op die kennis voortbouwen, aldus Chomba.
Dit punt verbindt de financiële kwestie met de bestuurlijke kwestie. Geld dat terechtkomt in gebieden zonder een zekere eigendomszekerheid, heeft de neiging om niet lang te blijven.
Eerder deze week hebben UNEP en de FAO drie nieuwe vlaggenschepen voor wereldwijde natuurherstelprojecten aangewezen, in Brazilië, de Sahel en Saoedi-Arabië. Deze projecten verplichten zich ertoe om tegen 2030 bijna vijf miljoen hectare te herstellen. Deze toekenningen waren het concrete resultaat van een conferentie waarvan de onderhandelingen vastliepen.
Wat COP18 overneemt
Het traject rond woestijnvorming heeft nu een bekende vorm aangenomen. Financiering wordt gemobiliseerd en aangekondigd, terwijl de bindende structuur die de uitvoering zou moeten sturen, nog niet is gerealiseerd. Dat patroon bepaalt de voorwaarden voor het drievoudige COP-jaar, met de conferenties over biodiversiteit en klimaat die nog moeten volgen.
Chomba verwoordde de maatregel helder. De ware lakmoesproef van COP17, zei ze, is of gezinnen veiliger zijn wanneer de volgende schok zich aandient, "met water om op te vertrouwen, voedsel op tafel en land dat hen kan blijven onderhouden".
Nu El Niño steeds heviger wordt, voegde ze eraan toe, maakt elke vertraging mensen kwetsbaarder.
