Schakel over naar de versie met lage koolstofuitstoot

[GTranslate]

Toezeggingen voor klimaatfinanciering van rijke landen zijn met meer dan 70% gedaald bij aanvang van COP31.

November 12, 2026
door CSN-personeel

Slechts vijf ontwikkelde landen hebben nieuwe meerjarige toezeggingen gedaan, waardoor de gemiddelde toegezegde publieke steun voor armere landen voor de rest van dit decennium rond de 11.7 miljard dollar per jaar zal blijven.

Volgens een nieuwe analyse van overheidsverplichtingen zijn de toezeggingen van ontwikkelde landen voor klimaatfinanciering met 71% gedaald . De gemiddelde jaarlijkse toezeggingen voor de rest van de jaren 2020 bedragen nu ongeveer 11.7 miljard dollar. Vóór 2026 lag het gemiddelde rond de 40 miljard dollar.

De daling komt op het moment dat onderhandelaars bijeenkomen in Antalya, Turkije, voor COP31. De meeste meerjarige toezeggingen liepen af ​​in 2025. Sindsdien hebben de Verenigde Staten zich teruggetrokken uit de wereldwijde klimaatinspanningen en hebben veel Europese regeringen hun ontwikkelingshulpbudgetten verlaagd.

Vijf landen hebben nieuwe toezeggingen gedaan.

Alleen het Verenigd Koninkrijk, Canada, België, Zwitserland en Nederland hebben nieuwe meerjarige toezeggingen voor klimaatfinanciering aangekondigd. Het Verenigd Koninkrijk is alleen al goed voor de helft van de jaarlijkse toegezegde fondsen vanaf 2026. Het aandeel bedraagt ​​gemiddeld ongeveer 5.7 miljard dollar per jaar.

Het Britse steunpakket omvat £6 miljard ($8 miljard) aan hulp voor de periode 2026-27 tot en met 2028-29. De regering heeft daarnaast £6.7 miljard ($8.9 miljard) toegezegd uit budget buiten de ontwikkelingshulp.

Canada heeft toegezegd om tot 2030 5.3 miljard Canadese dollar (4.1 miljard Amerikaanse dollar) te investeren in klimaatprojecten, oftewel ongeveer 860 miljoen dollar per jaar. Nederland heeft zich gecommitteerd aan "minstens" 300 miljoen euro (334 miljoen Amerikaanse dollar) per jaar tot 2031. Zwitserland en België hebben kleinere bedragen toegezegd.

De Europese Commissie heeft zelf een bedrag van gemiddeld 4.5 miljard dollar per jaar toegezegd, maar dit loopt slechts tot 2027. Daarna hangt de financiering af van de onderhandelingen over de volgende meerjarenbegroting van de EU.

Grote donateurs hebben zich stilgehouden.

Duitsland, Frankrijk en Japan hebben geen nieuwe plannen voor klimaatfinanciering gepresenteerd. Duitsland en Frankrijk hebben elk €6 miljard ($6.8 miljard) per jaar toegezegd tot 2025, maar niets daarna. Japan heeft geen nieuwe meerjarige toezeggingen aangekondigd, noch publiek noch privé.

Dr. Anja Carolin Gebel, senior beleidsadviseur bij Germanwatch, zei dat klimaatverandering en klimaatfinanciering "op de achtergrond zijn geraakt" binnen de huidige Duitse coalitie. Haar opmerking wijst op een bredere trend, nu de ontwikkelingshulpbudgetten in heel Europa onder druk staan.

In de Verenigde Staten had de regering-Biden zich ertoe verbonden om tot 2024 jaarlijks 11.4 miljard dollar aan klimaatfinanciering te verstrekken. Het land zal de komende jaren echter geen officiële klimaatfinanciering meer verstrekken.

Ook Australië ontbreekt op de lijst. Het land bekleedt het voorzitterschap van de onderhandelingen tijdens COP31, terwijl Turkije de top organiseert. Josie Lee, beleids- en lobbycoördinator bij Oxfam Australië, waarschuwde voor de gevolgen voor de gesprekken als Australië geen toezegging zou doen.

Druk op het behalen van het doel van 300 miljard dollar

Het tekort zet de doelstelling die twee jaar geleden is overeengekomen onder druk. Tijdens COP29 in Bakoe beloofden ontwikkelde landen het voortouw te nemen bij het verhogen van de klimaatfinanciering tot 300 miljard dollar per jaar in 2035. Dat is een aanzienlijke verbetering ten opzichte van de doelstelling van 100 miljard dollar per jaar eerder in dit decennium.

Het doel van 300 miljard dollar omvat meer dan alleen geld uit nationale begrotingen. Toch zijn publieke toezeggingen het onderdeel waar rijke landen de meeste directe controle over hebben. Daarom dringen ontwikkelingslanden nu aan op een werkprogramma voor klimaatfinanciering tijdens COP31. Ze willen dat dit programma ingaat op de vraag hoe die steun kan worden opgeschaald.

De EU heeft zich verzet. In reactie op het idee van een werkprogramma stelde de EU dat haar lidstaten al de "grootste verstrekkers" van publieke klimaatfinanciering zijn. Wopke Hoekstra, de EU-klimaatcommissaris, zei ook dat "elk gesprek over nieuw geld bij voorbaat kansloos is".

Wat onderhandelaars willen zien

Joe Thwaites, directeur internationale klimaatfinanciering bij de Natural Resources Defense Council (NRDC), zei dat het gebrek aan toezeggingen de gesprekken beïnvloedde. "Het uitblijven van nieuwe aankondigingen maakt de financieringsonderhandelingen moeilijker dan nodig is", aldus Thwaites.

Hij zei ook dat ontwikkelde landen er goed aan zouden doen om te laten zien hoe ze hun voortrekkersrol op het gebied van klimaatfinanciering blijven vervullen. Nieuwe toezeggingen voor klimaatfinanciering zouden nog kunnen worden gedaan voordat de top is afgelopen.

Andere financieringsbronnen nemen toe.

De geldstromen voor klimaatactie blijven toenemen. Volgens recente VN-rapportages bedroegen de totale klimaatfinancieringsstromen $1.9 biljoen per jaar. Dit cijfer omvat zowel particuliere investeringen als overheidsgeld.

Multilaterale fondsen zijn ook actief. Zo heeft het Green Climate Fund bijvoorbeeld een recordbedrag van 3.3 miljard dollar aan projecten voor 2026 goedgekeurd. Desondanks blijven de publieke klimaatfinancieringstoezeggingen van rijke landen het duidelijkste teken van wat hun regeringen bereid zijn te doen.