's Werelds grootste offshore windturbine, een enorme gigant van 20 megawatt (MW), ontwikkeld door Mingyang Smart Energy, is succesvol geïnstalleerd in China. Deze mijlpaal komt op het moment dat de wereldwijde windindustrie worstelt met de complexiteit van het afvoeren van turbinebladen.
De installatie van de kolossale turbine van Mingyang Smart Energy vond plaats voor de zuidoostkust van China en markeert een mijlpaal in de nationale ambities op het gebied van hernieuwbare energie. Deze geavanceerde turbine, met een indrukwekkend nominaal vermogen van 20 MW, is de grootste in zijn soort die tot nu toe wereldwijd is ingezet. De turbine heeft een rotordiameter van 260-292 meter. Bij een gemiddelde windsnelheid van 8.5 m/s kan de turbine jaarlijks 80 miljoen kWh opwekken, waarmee 66,000 ton CO₂-uitstoot wordt gecompenseerd – gelijk aan het jaarlijkse verbruik van 96,000 huishoudens.
Terwijl westerse fabrikanten van originele apparatuur (OEM's) zich richten op consolidatie, getuigt China's investering in de uitbreiding van windturbines van een agressieve strategie in de sector van hernieuwbare energie. De succesvolle inzet van deze turbine onderstreept China's technische capaciteiten en vindingrijkheid om windenergie op ongekende schaal te benutten.
Maar er doemt een grote uitdaging op: de afvoer van oude of kapotte windturbinebladen. Tegenstanders van windenergie hebben hun zorgen geuit over de milieueffecten van afgedankte bladen, waarvan bekend is dat ze veel stortruimte in beslag nemen, ondanks dat ze geen giftige stoffen uitstoten.
In de Verenigde Staten is de Casper Regional Landfill in Wyoming een opvallend voorbeeld. Meer dan 1,000 turbinebladen zijn begraven in deze faciliteit, die uitsluitend bladen uit Wyoming accepteert. Deze bladen, waarvan sommige tot wel 120 meter lang zijn, worden gesegmenteerd in secties van 40 meter voordat ze hun definitieve plaats in de stortplaats vinden. Volgens lokale functionarissen heeft de Casper-stortplaats een capaciteit van nog eens ongeveer 9,000 bladen.
Ingenieurs voorspellen dat de verwijdering van turbinebladen tegen 2050 wereldwijd meer dan 43 miljoen ton afval zal opleveren, bijna drie keer de jaarlijkse afvalproductie van New York City. De financiële en ruimtelijke kosten van de verwijdering van deze bladen zijn aanzienlijk hoger in landen met een beperkt landoppervlak en een grotere bevolkingsdichtheid.
Europa contrasteert sterk met de afhankelijkheid van stortplaatsen in de VS. Landen zoals Duitsland, Oostenrijk, Finland en Nederland hebben een verbod ingesteld op het storten van turbinebladen op stortplaatsen en dringen aan op alternatieve oplossingen. Ondanks deze beperkingen blijft het recyclen van traditionele turbinebladen een enorme uitdaging vanwege hun robuuste constructie. De epoxyhars die bij de productie van de bladen wordt gebruikt, creëert duurzame chemische verbindingen, waardoor ze moeilijk afbreekbaar zijn.
Innovatief genoeg hebben sommige afgedankte wieken een tweede leven gekregen als elektriciteitsmasten, parkbanken en zelfs infrastructuurcomponenten zoals bruggen. Een andere opvallende toepassing is het versnipperen van de wieken voor cementproductie. Volgens de American Clean Power Association kan een versnipperd wiek van zeven ton vijf ton steenkool in cementovens vervangen, wat bijdraagt aan een vermindering van de CO2-uitstoot.
Deze uitdaging biedt grote mogelijkheden voor vernieuwers die op zoek zijn naar praktische, schaalbare oplossingen.
Terwijl China de grenzen van windturbinetechnologie blijft verleggen met installaties zoals de 20 MW-gigant van Mingyang, onderstreept het ook de noodzaak van duurzame verwijderings- en recyclingmethoden wereldwijd.
