Recent onderzoek door MIT-wetenschapper Jonathan Lauderdale onthult hoe een verzwakkende oceaancirculatie kan leiden tot hogere koolstofgehaltes in de atmosfeer vanwege complexe interacties tussen oceaanijzer, voedingsstoffen, micro-organismen en liganden.
Een recente studie van MIT-onderzoeker Jonathan Lauderdale onthult dat naarmate de klimaatverandering voortduurt en de oceaancirculatie verzwakt, een complex feedbacksysteem tussen oceaanijzer, voedingsstoffen, micro-organismen en liganden kan leiden tot een hogere koolstofconcentratie in de atmosfeer. Dit spreekt eerdere theorieën tegen die suggereerden dat een tragere oceaancirculatie zou leiden tot een lagere koolstofdioxideconcentratie in de atmosfeer.
De sleutel tot Lauderdales ontdekking zijn liganden, organische moleculen die ijzer binden, waardoor het oplosbaar en bruikbaar wordt voor fytoplankton aan het oppervlak, dat koolstofdioxide uit de atmosfeer absorbeert. Het onderzoek toont aan dat een zwakkere oceaancirculatie het opwaartse transport van voedingsstoffen en koolstof in de diepe oceaan beperkt, waardoor de groei en de productie van fytoplankton afnemen. Dit vermindert de hoeveelheid ijzer die nodig is voor de absorptie van atmosferische koolstofdioxide, wat leidt tot hogere koolstofgehaltes in de atmosfeer.
Deze studie, gepubliceerd in Nature Communications, suggereert dat de verwachte reductie van atmosferische koolstofdioxide als gevolg van de verzwakte oceaancirculatie mogelijk niet plaatsvindt zoals eerder werd gedacht. De bevindingen benadrukken het belang van het meenemen van deze genuanceerde terugkoppelingsmechanismen in klimaatmodellen en voorspellingen over koolstofopslag.
